miyadın itkiydi görünen
döngüsüne eğilmiş usulca
kederini ıslatıyordu
göğsüne saplı yaşamın hırıltısında
tamlamaları susturabilmeyi diledi
sırlanmış camların gölgesinde
tutuklanmış tarihine boyun eğerken
ağırlaşan belleğinden aşırdıklarını
doldurdu kadehlere
iyeliğinden kaytaramayan bir ıstırapla içti
yenilmişti epik karalamaların celladına
mor birlikteliklere dönüyordu yazgısız kumlar
gömülerin bölünmüş uykularından geçiyordu taneler
göğün sefaletini uğurlayan
ayın ussallığına bilendi
umudun soytarı tiyatrosuna uzanan
dalgalara dokundukça
aşağılayan sarsan kırıklarla doldu bedeni
ruhunu yalayan biçimlerin kesikleri belirginleşti
gecenin zorba kurnazlığında
kumsala bıraktı ismini
geceden güne
tümünü ezinceye kadar
(en çok da) ismine küs kaldı
--1/14/2007 02:07:00 PM tarihinde bencilkirpi tarafından bencilkirpi adresine gönderildi
